هم ركاب

ماشین قدم زنی                              

در سال 1817 وان دریس یک ماشین قدم زنی اختراع کرد که با آن سریعتر میتوانست مسافت اطراف باغهای سلطنتی را طی کند . دو چرخ هم اندازه که جلویی برای هدایت استفاده می شد که این دو چرخ روی تنه ای سوار می شدند که بین دو پا قرار می گرفت . این وسیله با کشیدن پاها روی زمین به حرکت در می آمد بنابراین با این روش این وسیله تقربیا در یک مسیر مستقیم سر می خورد . این ماشین دریسین یا اسب کوچک نامیده می شد که بطور کامل از چوب ساخته شده بود . این وسیله مثل یک مد جدید به مدت کوتاهی مورد  استفاده قرار گرفت و در مسیرهایی مثل گذر ها و پارکها  توسط عموم استفاده نشد .

 پاهای تندرو  یا  Boneshaker  

ظهور بعدی از یک ماشین دوچرخ سواری در سال 1865  صورت گرفت . در این زمان  پدالها بطور مستقیم روی چرخ جلویی قرار گرفت . این ماشین ولوسیپاید یا پاهای سریع نام گرفت و بخاطر اینکه مثل مدل قبلی تماما از چوب ساخته شده بود لرزان بود و محبوبیت در همان حد در عموم پیدا کرد. تا اینکه بعدها چرخها از فلز ساخته شد و ترکیب این نوع چرخ با سنگ فرش خیابانهای آن زمان بشدت باعث سواری ناخوشایند شد  بنابر این وسیله هم مثل یک مد زودگذر یا مثل بازی پاتیناژ یک وسیله سرگرم کننده شد که فقط در شهرهای بزرگ مورد استفاده قرار گرفت .

دوچرخه چرخ بزرگ

در سال 1870 اولین دوچرخه تمام فلزی پدیدار شد .  (قبل از این متالوژی بقدر کافی رشد نکرده بود که  قطعات کوچک و سبک فلزی را بسازند) پدالها هنوز بطور مستقیم به چرخ جلو متصل بودند بدون اینکه آزادی لازم را داشته باشند . لاستیکهای پلاستیکی توپر و پره ها استفاده شده در چرخ  بزرگ جلویی یک سواری نرم تر از مدلهای قبلی را فراهم می کرد . چرخهای جلو بزرگ و بزرگتر ساخته می شدند چون که سازندگان دریافته بودند که در این حالت با یک دور چرخش پدال مسافت بیشتری می توان حرکت کرد .در این نوع دوچرخه شما باید یک چرخ جلو باندازه طول پایتان خریداری می کردید . این ماشینها اولین چیزهایی بودند که بایسیکل (دوچرخ) نامیده شدند . این دوچرخه ها با یک مشهوریت در میان مردان جوان روبرو شد و  قیمت آن میانگین حقوق شش ماهه یک کارگر بود . بدلیل اینکه سوار باید روی نقطه ثقل بالای چرخ جلو می نشست ، اگر یک سنگ یا یک دست انداز روی جاده وجود داشت چرخ جلو متوقف می شد و سوار را در حالی که به فرمان دوچرخه در گیر بود با سر به زمین می کوبید . این دوره ، دوره سقوط با مغز  نامیده شد .

سه چرخه های بلند

در حالی که  مردان در حال ریسک کردن در مورد گردن هایشان روی دو چرخه ای بلند بودند خانمها به خاطر محدودیت دامنها و و لباسهایشان می توانستند با سه چرخه ها دوری اطراف یک پارک بزنند. این ماشینها غالبا در استطاعت و شان دکترها و روحانیون بود . تکنولوژی اتوموبیلها و تجهیزاتی مثل فرمان و ترمز و ... آنها الهام گرفته از سیستم سه چرخه ها بود .

چرخ بلند ایمن

پیشرفتها در طراحی دوچرخه شروع شده بود . دوچرخه هایی با چرخ جلوی کوچک برای رفع مشکل واژگونی از جلو ساخته شد .  با این طراحی دوچرخه ها به عنوان دوچرخه های بلند ایمن شناخته شد.

دوچرخه های فوق ایمن

پیشرفت متالوژی باعث پیشرفت بیشتر دوچرخه ها شد . با فلزاتی که به قدر کافی سبک و محکم بودند دوچرخه هایی با دو عدد چرخ هم اندازه ساخته شد (مثل دوچرخه های فعلی) . به جای اینکه با یک چرخ بزرگ متصل به پدال سرعت لازم را ایجاد کنند با زنجیر و چرخ دنده ها و نسبت محیط چرخ دنده ها سرعت لازم ایجاد شد . دوچرخه ها هنوز تایرهایی با لاستیکهای محکم تو پر داشتند .در این نوع دوچرخه  دیگر پره های بلند وجود نداشت که شوک حاصل از لاستیکهای سخت دوچرخه را حذف کند و این نوع دوچرخه راحتی دوچرخه های چرخ بلند را نداشت .  انتخابهای مختلف وجود داشت ایمنی بیشتر یا راحتی بیشتر تا اینکه ابتکارات جدید به این دوگانگی پایان داد .

تایرهای پنوماتیک ایمن

یک دامپزشک ایرلندی به نام دان لوپ تلاش کرد برای پسرش یک دوچرخه راحت تر از سه چرخ بسازد و برای اولین بار موفق به اختراع تایرهای پنوماتیک شد . حالا راحتی و ایمنی یکجا جمع شده بود و این وسیله ارزانتر از مدلهای کارخانه ای در آمد و هر کسی تلاش می کرد دوچرخه سواری کند .در سال 1898 شخصی به نام یل از یک محوربه جای زنجیر کثیف استفاده کرد. دوچرخه ها باعث شادی شدند . استفاده از دوچرخه ها یک وسیله عملی برای کار مردان مثل دیگر وسایل حمل و نقل و فراغ بال بیشتری برای آنها ایجاد کرد .  خانمها که در گذشته از سه چرخه های سنگین وزن فقط برای گردش اطراف پارک استفاده می کردند حالا میتوانستند خیلی روانتر سواری کنند در حالی که پوشش خود را با دامنهای بلند هم حفظ کنند . دوچرخه ها بطرز عجیبی آزادی برای خانمها ایجاد کرد تا جایی که در سال 1896 خانم سوزان بى-آنتونى گفتند : دوچرخه در جهان ، خانمها را از هر چیز دیگر خوشبخت تر کرده است . دوچرخه سواری در سالهای 1880 و 1890   در میان مردم خیلی محبوب شد تا اینکه دوچرخه سواران یک لیگ آمریکایی از دوچرخه سواران تشکیل دادند(هنوز هم این لیگ وجود دارد و به نام لیگ دوچرخه سواران آمریکا شناخته می شود ) لیگ مقامات را برای بهتر کردن سنگفرش خیابانها هم متقاعد کرد .

دوچرخه های کودکان

درست بعد از جنگ جهانی اول کارخانه سازنده مثل مید ، سیرس ریبوک و مونتگومری وارد دوباره صنعت دوچرخه را زنده کردند (البته دوچرخه ها کمی بزرگتر از گذشته شده بودند) این نوع دوچرخه ها امروزه کلاسیک نامیده می شود . ظاهر آنها شباهتهایی  به اتومبیل و موتور سیکلت  داشت ، شاید برای اینکه کودکان ترجیح می دادند موتور یا ماشین داشته باشند . نتیجه خواسته کودکان دوچرخه هایی با ظاهر زیبا ولی خیلی سنگین وزن بود . این باور نکردنی است که کودکان حدودا 14 ساله می توانستند این ماشینهای 65 پوندی را برانند .در اواسط دهه 50 از طراحی قطعات هواپیما و موشکها در صنعت دوچرخه سازی استفاده شد و در دهه 60 دوچرخه ها ظریف تر و سبک تر شدند . در دهه 50 سیستم دوچرخه توسط انگلیسی ها سه دنده شد و بعدها در دهه 70 تا 10 دنده هم در دوچرخه  های کوهستان  استفاده شد . اگر تمایل دارید مطالب بیشتر در مورد دوچرخه های دلربای در گذشته بدانید بهتر است کناب جمع آوری و بازیابی دوچرخه های آنتیک نوشته شده توسط توسط دونالد آدامز را مطالعه بفرمایید .